Για ακόμα μια φορά η αντίδραση της ελληνικής διπλωματίας ήρθε κατόπιν εορτής. Για ακόμα μια φορά ο πρωθυπουργός σύρθηκε πίσω από τις εξελίξεις και τις τουρκικές πρωτοβουλίες για να περισώσει οτιδήποτε μπορεί να περισωθεί. Για ακόμα μια φορά αποδείχθηκε η λανθασμένη “επένδυση” του ίδιου και του κ. Γεραπετρίτη στην πολιτική του κατευνασμού και των “ήρεμων νερών” της Διακήρυξης των Αθηνών αλλά και η αποτυχημένη γενικότερη εκτίμηση τους για την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο βήμα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, θύμιζε μαθητή που ξενυχτά ένα βράδυ διαβάζοντας για το διαγώνισμα της επόμενης ημέρας ενώ όλο το εξάμηνο δεν άνοιξε βιβλίο! Κάπως έτσι ο πρωθυπουργός θέλει να πάρει “καλό βαθμό” και να ανατρέψει τα δεδομένα, που έχουν δημιουργηθεί από τις εξελίξεις στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, με μια ομιλία και την παρουσίαση ενός χάρτη που εμφανίζει τις τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος των κυριαρχικών συμφερόντων μας. Όμως δεν αρκεί αυτό, δεν αρκεί επειδή ύψωσε μια φορά τους τόνους να ανατρέψει την πάγια και μεθοδική τουρκική διπλωματία.
Ο κ. Μητστοάκης επιχείρησε ξανά να κερδίσει τις εντυπώσεις δείχνοντας τον χάρτη με τις τουρκικές διεκδικήσεις, όπως είχε κάνει και το 2022 παρουσιάζοντας τον χάρτη της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Μάλλον θεωρεί πως ήταν επιτυχημένη κίνηση για να την επαναλαμβάνει. Αλλά, αλήθεια, γιατί δεν παρουσίασε τον χάρτη του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού, που εκπόνησε το υπουργείο Περιβάλλοντος και αποτυπώνει, έστω “κουτσουρεμένα”, τα όρια των θαλασσίων ζωνών της πατρίδας μας αλλά και πάλι ανατρέπει τον σχεδιασμό του τουρκολιβυκού; Μήπως φοβήθηκε; Μήπως ήταν «υπερβολικό» και θα αναστάτωνε τον Σουλτάνο;
Με συνεχείς υποχωρήσεις και μια στο τόσο υπεράσπιση των εθνικών θέσεων δεν οικοδομείται αποτελεσματική εξωτερική πολιτική
