Θεοδώρα Τζάκρη: «Νομοσχέδιο – Προπέτασμα καπνού για να κρύψει η κυβέρνηση τις ευθύνες της έναντι των θυμάτων φυσικών καταστροφών»

Η Βουλευτής Πέλλας κ. Θεοδώρα Τζάκρη, στην τοποθέτησή της στην Ολομέλεια
της Βουλής επί του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και
Πολιτικής Προστασίας «Νέο πλαίσιο μέτρων στεγαστικής αρωγής και λοιπών
ενισχύσεων μετά από φυσικές καταστροφές, βελτίωση πλαισίου κρατικής αρωγής
και ιδιωτικής ασφάλισης επιχειρήσεων έναντι φυσικών καταστροφών –
Τροποποιήσεις ν. 4797/2021 και ν. 5116/2024», αναφέρθηκε αρχικά στη νυχτερινή
τροπολογία – μνημείο της κυβερνητικής ανικανότητας, με την οποία αντί να
ενισχύσει τις αρμόδιες κτηνιατρικές υπηρεσίες της Λέσβου με προσωπικό,
επιστημονική τεχνογνωσία και μέσα, επιλέγει να επιστρατεύσει τον Στρατό για τον
επιχειρησιακό συντονισμό για την αντιμετώπιση της κρίσης του αφθώδους πυρετού
στο νησί. Επισημαίνοντας τους κακούς χειρισμούς της κυβέρνησης ανέφερε ότι η
Κύπρος που είχε αντίστοιχο πρόβλημα έχει ήδη περάσει στην επόμενη ημέρα, με
εμβολιασμό και ανασύσταση του ζωικού της κεφαλαίου, ενώ στην Ελλάδα η
κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να ιχνηλατεί και να θανατώνει ζώα με
τεράστιες απώλειες για τους κτηνοτρόφους.
Αναφορικά με το νομοσχέδιο η κριτική της κ. Τζάκρη αφορούσε στη συνολική
πολιτική της κυβέρνησης για τη διαχείριση των φυσικών καταστροφών,
επισημαίνοντας ότι από το 2019 και μετά οι μεγάλες πυρκαγιές, οι απώλειες
ανθρώπινων ζωών και οι τεράστιες καταστροφές εκτάσεων καταδεικνύουν ότι το
πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο εκ των υστέρων, με αποζημιώσεις
και «νέα» νομοθετήματα που δεν εγγυώνται ότι οι πληγέντες θα λαμβάνουν τελικά
ταχύτερα και δικαιότερα τη βοήθεια που δικαιούνται. Όπως είπε «η κυβέρνηση δεν
μπορεί κάθε φορά μετά την καταστροφή να παρουσιάζει ένα ακόμη «νέο»
νομοθετικό πλαίσιο. Το κράτος πρέπει να είναι έτοιμο πριν από την καταστροφή και
αποτελεσματικό μετά από αυτήν».
Επισήμανε, ότι ιδιαίτερα σημαντικό είναι το ζήτημα της πρόληψης. Η Πολιτική
Προστασία είναι ένας κύκλος: πρόληψη → προετοιμασία → επιχειρησιακή
ετοιμότητα → έγκαιρη επέμβαση → προστασία ζωής και περιουσίας →
αποκατάσταση → ανασυγκρότηση. Η Πολιτική Προστασία είναι να κάνεις ό,τι είναι
δυνατόν ώστε να μη χαθούν εξαρχής ζωές, περιουσίες, επιχειρήσεις και ολόκληρες
τοπικές κοινωνίες. Η Πολιτική Προστασία δεν μπορεί να αρχίζει με το 112 και να
τελειώνει με την αποζημίωση.

2

Ακολουθεί η ομιλία της κ. Τζάκρη:
«Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,
Θα ξεκινήσω από τη νυχτερινή (άσχετη με το νομοσχέδιο) τροπολογία μνημείο
ανικανότητας.
Από πότε ο έκτακτος μηχανισμός του Στρατού αντικαθιστά κρίσιμες για τον πολίτη
υπηρεσίες;
Οι κτηνίατροι του δημοσίου είχαν προτείνει λύση. Εσείς όμως δεν τους ακούσατε.
Πρότειναν: τη δημιουργία εξειδικευμένης Αποκεντρωμένης Διεύθυνσης
Διασυνοριακής Κτηνιατρικής Επιτήρησης, δηλαδή μια TASK FORCE 40 κτηνιάτρων,
με έμφαση στην επιδημιολογική επιτήρηση, και προστασία των εξωτερικών
συνόρων της Ελλάδας και της ΕΕ.
Και εσείς Στέλνετε το Στρατό να επιβάλλει την τάξη.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Η Κύπρος έχει προχωρήσει στην ανασύσταση των κοπαδιών και η κυβέρνηση
Μητσοτάκη ακόμη ιχνηλατεί και θανατώνει.
Και περνώ στο νομοσχέδιο με τον ιδιαίτερα βαρύγδουπο τίτλο: «Νέο πλαίσιο
μέτρων στεγαστικής αρωγής και λοιπών ενισχύσεων μετά από φυσικές
καταστροφές, βελτίωση πλαισίου κρατικής αρωγής και ιδιωτικής ασφάλισης
επιχειρήσεων έναντι φυσικών καταστροφών».
Αλήθεια! Πόσο νέο είναι τελικά αυτό το νέο πλαίσιο;
Γιατί, αν αφήσουμε στην άκρη τους τίτλους και δούμε την ουσία, αυτό που έχουμε
μπροστά μας δεν είναι μια μεγάλη μεταρρύθμιση της Πολιτικής Προστασίας. Είναι,
σε μεγάλο βαθμό, μία ακόμη τροποποίηση ενός πλαισίου που μόλις πριν από λίγο
καιρό τροποποιήθηκε.
Τροποποιείται ο ν. 4797/2021.
Τροποποιείται ο ν. 5116/2024.
Ναι, οι άνθρωποι που καταστράφηκε η περιουσία τους πρέπει να αποζημιωθούν.
Και πρέπει να αποζημιωθούν γρήγορα και δίκαια.
Και αναρωτιέται εύλογα κανείς:
Πόσες φορές θα αλλάξουμε ακόμη το ίδιο σύστημα, μέχρι να αποκτήσει επιτέλους
σταθερούς κανόνες, σαφείς αρμοδιότητες και πραγματική αποτελεσματικότητα;
Γιατί η συνεχής αλλαγή του θεσμικού πλαισίου δεν είναι από μόνη της
μεταρρύθμιση. Μπορεί μάλιστα να προκύψει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα:
νομική αστάθεια, αβεβαιότητα για τους δικαιούχους, καθυστερήσεις στην
εφαρμογή και ένα ακόμη πιο σύνθετο διοικητικό περιβάλλον.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βασικά προβλήματα του νομοσχεδίου.
Περισσότερες διαδικασίες αντί για λιγότερη γραφειοκρατία.
Το νομοσχέδιο προβλέπει διαδικασίες οι οποίες, για να ενεργοποιηθούν στην
πράξη, προϋποθέτουν την έκδοση πρόσθετων υπουργικών αποφάσεων. Άρα, μετά
την καταστροφή δεν αρκεί η ψήφιση του νόμου.
 Πρέπει να εκδοθούν οι αποφάσεις.
 Να καθοριστούν οι διαδικασίες.
 Να ενεργοποιηθούν οι υπηρεσίες.

3

 Να συντονιστούν οι αρμόδιοι φορείς.
Δηλαδή, πρόσθετος χρόνος αναμονής για ανθρώπους που έχουν ήδη χάσει το
σπίτι, την επιχείρηση ή την περιουσία τους.
Η φυσική καταστροφή συμβαίνει σε μία ημέρα.
Η κρατική αρωγή, όμως, δεν μπορεί να χρειάζεται μήνες ή και χρόνια για να
αποφασίσει πώς θα λειτουργήσει. Ενδεικτικά θα αναφερθώ στη Θεσσαλία με τον
Daniel, στο Αρκαλοχώρι, στο Δαμάσι. Χρόνια μετά τα προβλήματα παραμένουν και
οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν σε containers.
Αντί να βλέπουμε ένα ενιαίο, καθαρό και λειτουργικό σύστημα, βλέπουμε και
πάλι διάσπαση αρμοδιοτήτων.
 Ποιος αποφασίζει;
 Ποιος συντονίζει;
 Ποιος ελέγχει;
 Ποιος πληρώνει;
 Ποιος έχει την τελική ευθύνη;
Γιατί σε μία καταστροφή ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται να γνωρίζει ποιο υπουργείο
έχει την τάδε αρμοδιότητα και ποιος φορέας την άλλη.
Θέλει ένα πράγμα: Να ξέρει ποιος είναι υπεύθυνος ώστε να καταφέρει να πάρει
βοήθεια γρήγορα.
Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι
Όταν συμβαίνει μια φυσική καταστροφή από νερό ή φωτιά ή σεισμό κυρίως όμως
από τα δύο πρώτα οι πληγέντες, μαζί με την περιουσία τους, αν όχι την ζωή τους
χάνουν τον τρόπο να ζουν. Μία δενδροκαλλιέργεια ή μια κτηνοτροφική
εγκατάσταση όταν καταστραφούν αφήνουν χωρίς εισόδημα τους πληγέντες για 5
έως και 10 χρόνια. Και η μόνη επιλογή που έχουν είναι να διαλέξουν μεταξύ
εξαθλίωσης και εσωτερικής μετανάστευσης.
Από το 2019 μέχρι σήμερα [και αναφέρομαι σε αυτά τα 7 χρόνια που κυβερνά η
ΝΔ], πενήντα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, 5 εκατομμύρια. στρέμματα έχουν
καεί, ένας στους τέσσερις πυροσβέστες τραυματίας.
[Οι 10 μεγαλύτερες πυρκαγιές της 7ετίας:
 Έβρος (2023): 966.100 στρ.
 Εύβοια (2021): 518.810 στρ.
 Ολυμπία (2021): 184.000 στρ.
 Ρόδος (2023): 177.735 στρ.
 Πόρτο Γερμενό (2026): ~140.000 στρ.
 Γύθειο – Ανατ. Μάνη (2023): 112.090 στρ.
 Βίλια – Δυτ. Αττική (2021): 101.750 στρ.
 Βαρνάβας- Πεντέλη (2024): 85.492 στρ.
 Βαρυμπόμπη (2021): 84.540 στρ] Την τελευταία 10ετία 800.000 στρέμματα κάηκαν στην Αττική, το 32% της
συνολικής επιφάνειας της Αττικής και το 42% της επιφάνειας των δασών της.
Κάθε αντιπυρική περίοδος ξεκινά πανομοιότυπα με δηλώσεις ετοιμότητας. Αλλά
και φέτος το 2026 έχουμε την ίδια αποκαρδιωτική εικόνα.
Από τις αρχές του 2026 έχουν καεί μέχρι στιγμής πάνω από 300.000 στρέμματα. Και
φέτος πληρώσαμε ξανά βαρύ τίμημα!

4
Στις 29 Ιουλίου, τρεις πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, δύο
στο Ρέθυμνο και ένας στο Γύθειο.
Και λίγες ημέρες αργότερα, στις 2 Αυγούστου, δύο ακόμη άνθρωποι έχασαν τη ζωή
τους στην αεροπορική σύγκρουση δύο μισθωμένων πυροσβεστικών ελικοπτέρων
στην Ψάθα.
Και 2 νεκροί στη φωτιά στο Ωραιόκαστρο.
Και 2 νεκροί στη φωτιά της Σαλαμίνας
Μόλις το Φεβρουάριο του 2026 με το προηγούμενο νόμο σας τον 5281/2026 που
είχε και ωραίο τίτλο «Ενεργή μάχη: Ολοκληρωμένη αναμόρφωση του συστήματος
πρόληψης, ετοιμότητας και απόκρισης έναντι δασικών πυρκαγιών και λοιπών
φυσικών, τεχνολογικών ή ανθρωπογενών καταστροφών… κλπ, κλπ] επιχειρήσατε
πλήθος αλλαγών και νέων εργαλείων που αφορούν την πρόληψη, την ετοιμότητα
και την καταστολή απέναντι στις δασικές πυρκαγιές, επιχειρώντας να απαντήσει σε
υπαρκτές και διαχρονικές αδυναμίες του συστήματος στη χώρα μας.
Αλλά και πάλι στο ίδιο έργο θεατές!
Υπάρχουν όμως και ζητήματα δικαιοσύνης. Γιατί η κρατική στήριξη πρέπει να
είναι κοινωνικά δίκαιη.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι
ασφαλισμένες επιχειρήσεις, οι ιδιοκτήτες αυθαίρετων κτισμάτων και, γενικότερα, ο
τρόπος υπολογισμού της συνολικής κρατικής αρωγής.
Δεν μπορεί να δημιουργεί αντικίνητρα στην ιδιωτική ασφάλιση.
Δεν μπορεί, όμως, και να οδηγεί σε παράλογες ανισότητες μεταξύ πολιτών που
βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ίδια καταστροφή.
Και κυρίως, ο κανόνας πρέπει να είναι σαφής, προβλέψιμος και διαφανής. Ο
πολίτης πρέπει να γνωρίζει εκ των προτέρων τι δικαιούται και με ποια κριτήρια. Όχι
να περιμένει κάθε φορά την επόμενη υπουργική απόφαση για να μάθει τι τελικά θα
πάρει.
Αλλά ας πάμε ένα βήμα πίσω.
Γιατί υπάρχει ένα πολύ πιο σοβαρό ερώτημα που το νομοσχέδιο δεν απαντά
επαρκώς.
Το κρίσιμο είναι τι κάνει η Πολιτεία πριν από την καταστροφή;
Η Πολιτική Προστασία δεν μπορεί να είναι μόνο η διαχείριση της καταστροφής όταν
αυτή έχει συμβεί. Δεν μπορεί να ξεκινά με το 112 και να τελειώνει με
την αποζημίωση.
Με χαμένα όλα τα ενδιάμεσα στάδια: Την ουσιαστική πρόληψη, τη συστηματική
θωράκιση των περιοχών, τα αντιπλημμυρικά έργα, την αντιπυρική προστασία τις
ασφαλείς υποδομές, τον ολοκληρωμένο σχεδιασμό για τις περιοχές που γνωρίζουμε
ότι είναι ευάλωτες.
Γιατί πρόληψη δεν είναι να στέλνουμε μηνύματα στα κινητά των ανθρώπων και
να περιμένουμε την καταστροφή.
Και η διαχείριση κρίσης δεν είναι να μετράμε τις ζημιές αφού όλα έχουν τελειώσει.
Το ίδιο το Υπουργείο Περιβάλλοντος περιγράφει το ANTINERO III ως πρόγραμμα
πρόληψης, με καθαρισμούς και διαχείριση καύσιμης ύλης, συντήρηση δασικού
οδικού δικτύου και αντιπυρικών ζωνών, υδατοδεξαμενές κ.ά.
Δεν αμφισβητούμε ότι έγιναν δαπάνες. 700 εκ €. Ζητάμε όμως να μάθουμε πως
έγιναν, πότε έγιναν και τι αποτέλεσμα είχαν»

5

Η Πολιτική Προστασία είναι ένας κύκλος
πρόληψη → προετοιμασία → επιχειρησιακή ετοιμότητα → έγκαιρη επέμβαση →
προστασία της ζωής → αποκατάσταση → ανασυγκρότηση.
Αν αποτύχει ένα από αυτά τα στάδια, το κόστος μεγαλώνει. Και το κόστος δεν είναι
μόνο οικονομικό. Είναι απώλεια ανθρώπινων ζωών, απώλεια περιουσιών,
καταστροφή επιχειρήσεων, καταστροφή ενός ολόκληρου οικοσυστήματος.
Αφορά ολόκληρες τοπικές κοινωνίες.
Και γι' αυτό δεν μπορούμε κάθε φορά που συμβαίνει μία καταστροφή να
ανακαλύπτουμε ακόμη μια φορά ότι χρειαζόμαστε ένα καλύτερο θεσμικό πλαίσιο.
Το θεσμικό πλαίσιο πρέπει να υπάρχει πριν από την καταστροφή.
Τα σχέδια πρέπει να υπάρχουν πριν από την καταστροφή.
Οι υποδομές πρέπει να υπάρχουν πριν από την καταστροφή.
Οι αρμοδιότητες πρέπει να είναι ξεκαθαρισμένες πριν από την καταστροφή.
Οι άνθρωποι και τα μέσα πρέπει να είναι διαθέσιμα πριν από την καταστροφή.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία νομοθετική άσκηση επί χάρτου. Χρειαζόμαστε ένα
κράτος που να λειτουργεί πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την καταστροφή.
Χρειαζόμαστε ένα κράτος που δεν θα εμφανίζεται μόνο για να καταγράψει τις
ζημιές.
Χρειαζόμαστε ένα κράτος που δεν θα περιορίζεται στο: «Σας στείλαμε το 112».
Ούτε στο: «Θα σας αποζημιώσουμε».
Γιατί ανάμεσα στο 112 και την αποζημίωση βρίσκεται όλη η ουσία της Πολιτικής
Προστασίας. Η πρόληψη, η ετοιμότητα, η επιχειρησιακή ικανότητα, η προστασία της
ανθρώπινης ζωής, των περιουσιών των ανθρώπων, του περιβάλλοντος.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα: τελικά έχουμε ένα σύγχρονο κράτος Πολιτικής
Προστασίας ή απλώς ένα κράτος που διαχειρίζεται τις συνέπειες της δικής του
ανετοιμότητας και ανεπάρκειας;
Δεν θέλουμε να ξέρουμε μόνο τι θα δώσει το κράτος μετά την καταστροφή.
Θέλουμε να ξέρουμε τι θα κάνει το κράτος για να μην χαθούν ζωές, περιουσίες
και ολόκληρες περιοχές όταν η καταστροφή έρθει.
Γιατί η πραγματική Πολιτική Προστασία είναι αυτή που προστατεύει πριν χρειαστεί
να αποζημιώσει.
Η κλιματική αλλαγή ΝΑΙ αυξάνει τον κίνδυνο. Ωστόσο, δεν γίνεται η πολιτική
συζήτηση να ξεκινά και να εξαντλείται στην κλιματική αλλαγή.
Γιατί φέτος είχαμε φωτιές όπου ερευνώνται προβλήματα στα ηλεκτρικά δίκτυα.
Έχουμε τη Βοιωτία, όπου η Πυροσβεστική προσδιόρισε ως σημείο έναρξης τη
γραμμή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από ανεμογεννήτριες και μάλιστα στο ίδιο
σημείο είχε εκδηλωθεί πυρκαγιά και λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Στο Ρέθυμνο, όπου
οι αρχές διερεύνησαν ως σενάριο την πρόκληση πυρκαγιάς από αγωγούς του
δικτύου ηλεκτρικού ρεύματος. .
Στη Χαλκιδική, επίσης διερευνάται η εμπλοκή του δικτύου του ΔΕΔΔΗΕ.
Ποιος ελέγχει τις υποδομές;
Είναι οι ανθρώπινες δραστηριότητες (μια ψησταριά, μια ηλεκτροσυγκόλληση
κάπου) που αποδυναμώνουν το άλλοθι της «κλιματικής αλλαγής».
Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,
Δεν αρκεί να μας πείτε: «ψηφιοποιούμε τη διαδικασία». Δεν αρκεί να μας πείτε:
«μειώνουμε τη γραφειοκρατία». Δεν αρκεί να μας πείτε: «ανακατανέμουμε
αρμοδιότητες».

6
Το σημερινό νομοσχέδιο για τη στεγαστική αρωγή, παρά τις διακηρύξεις για
επιτάχυνση και αποτελεσματικότερη στήριξη των πληγέντων, δεν αντιμετωπίζει
στην πράξη τον πυρήνα των προβλημάτων τους.
Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι
Αυτό το νομοσχέδιο δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο από την εντύπωση μιας
νομοθετημένης υποσχεσιολογίας προκειμένου να στρογγυλέψει το περιβάλλον των
αντιδράσεων που θα συναντούσε ο κ. Μητσοτάκης προχωρώντας προς την ΔΕΘ.
Το καταψηφίζω όχι μόνο επειδή είναι ανεπαρκές, αλλά και επειδή είναι προκλητικά
υποκριτικό και πρωτίστως όχι από τον διαγνωσμένα κυνικό Κυριάκο Μητσοτάκη,
αλλά κυρίως από εσάς κυρίες και κύριοι βουλευτές της Συμπολίτευσης. Γιατί εσείς,
σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη που ο τόπος του είναι ο πλούτος, ζήσατε και
μεγαλώσατε σε πραγματικές εκλογικές περιφέρειες και αντικρύζετε τα πραγματικά
θύματα των καταστροφών που είναι φίλοι, συγγενείς σας ψηφοφόροι σας. Και τους
κοιτάζετε στα μάτια με αυτό το νομοσχέδιο και λέτε «σας ακούσαμε;». Είστε λοιπόν
τόσο πειθήνιοι σε αυτή την καταστροφική πολιτική και τόσο εξαρτημένοι από τον
Κυριάκο Μητσοτάκη που σε λίγους μήνες που θα στηθούν οι κάλπες θα ψάχνετε
άνθρωπο να σας ακούσει και δεν θα βρίσκετε.»